Gammel Liensjeuping en springende zalmen

Gistermorgen waren we al vroeg te voet op stap in Vadstena. Dit oude plaatsje heeft een fraai renaissancekasteel, één winkelstraat waaraan een paar oude gebouwen staan – onder andere het raadhuis – en een spoorwegmuseum met enkele oude treinwagons. Maar verreweg het bekendst is Vadstena door haar beroemdste inwoonster: Brigitte. Brigitte, een weduwe met acht kinderen leefde in de 14^e eeuw en kreeg een visioen; zij vroeg daarop aan de Paus of ze een Orde op mocht richten en die toestemming kreeg ze. Het door haar gestichte klooster werd een bedevaartplaats. Toen Brigitte in Rome overleed heeft één van haar dochters haar overblijfselen in een kist terug gebracht naar Vadstena.

Men heeft in de loop van de tijd nog al wat met de overblijfselen gesleept: vanuit de kist in een zilveren relikwieschrijn, later in een houten schrijn toen het zilver in de 16^e eeuw werd omgesmolten, tijdens de reformatie begraven bang als men was dat de protestanten kwaads in hun schild voerden en tenslotte weer opgegraven en in de Kloosterkerk in een relikwieschrijn bijgezet.

Nou is Vadstena en het klooster van Brigitte niet zo groot dat je daar een hele dag kunt doorbrengen; ’s middags hebben we dan ook Vadstena verlaten om naar het natuurgebied Tåkern te gaan. Dit natuurgebied, een paradijs voor vogels, is 13 km² groot, er leven 227 verschillende soorten en hun aantal bedraagt op hoogtijdagen 65.000. Het natuurgebied is op een vijftal plaatsen toegankelijk en daar hebben ze uitkijktorens gebouwd om de verschillende vogelsoorten goed te kunnen bekijken in hun natuurlijke omgeving. Bij Glänås is een informatiecentrum met de enige wandelroute het natuurgebied in en daar zijn wij naar toe gereden. We hebben enige tijd doorgebracht in de uitkijktoren en hebben vervolgens de wandeling het gebied in gemaakt. Daar zagen we op een gegeven moment 6 Saat-ganzenparen met meer dan 25 jonge kuikens; zittend op een bankje hebben we het tafereel geruime tijd gade geslagen. Prachtig om te zien hoe de troep bij elkaar bleef en de jongen – bij dreigend gevaar – dekking bij de ouders zochten.

We hebben de nacht op de parkeerplaats van het infocentrum doorgebracht, samen met nog een paar camperaars. En donker en stil dat het ’s nachts was!

Vanmorgen reden we om 9 uur aan naar Linköping. Bij de renovatie van het centrum van Linköping heeft men er voor gekozen om de oude – houten – gebouwen en woningen die van historische waarde waren af te breken en verderop – net buiten de stad – te herbouwen. Zo ontstond de wijk “oude stad Linköping”, in het zweeds Gamla Linköping. Wij waren er eigenlijk een uur te vroeg, zo bleek later, want het eerste uur waren alle winkeltjes nog gesloten. Het eerste uur hebben we dus vooral de buitenkant van de huisjes en winkeltjes bekeken, maar toen de klok elf uur had geslagen konden we ook binnen kijken.

Het was alsof je soms tot wel 100 jaar terug in de tijd ging. We hebben kunnen zien dat ze hier van een eland niets weggooien: zelfs van de poep maken ze papier! Het was er aangenaam vertoeven, mede ook door het mooie weer.

Begin van de middag zijn we verder getrokken, nu naar Nyköping, waar we een plekje voor de nacht vonden op een kostenloze gemeentelijke camperplaats aan de jachthaven. We zijn even met de fiets het centrum in gereden en troffen daar in de rivier die dwars door de stad stroomt een vistrap aan. Onder aan de vistrap wemelde het van de zalm en je zag ze stuk voor stuk proberen tegen de stroom en de watervallen in naar boven te komen. Beiden zagen we dit voor de eerste keer in ons leven in het echt. Heerlijk om daar naar te kijken.

Terug bij de camper hebben we er eentje gedronken op de Veterinnen van SV Venray; Sietske proficiat met jullie kampioenschap! Morgen wacht Stockholm, waar we nu nog 100 km van verwijderd zijn.

Meer foto’s vind je onder het album Week 2 op Flickr (klik op de link hiernaast in de rechterkolom).

Zuurstokjes langs de Vättern

Op naar Zweden

Al vroeg werden we door de zon verwelkomd op deze bevrijdings-dag, die overigens in Denemarken ook een nationale feestdag is. Na de camper voorzien te hebben van vers water vertrokken we rond 9.30 richting Zweden. We moesten weer dwars door de stad (met zijn omleggingen e.d) en wat in Nederland ondenkbaar is, hier reden we dwars over het koninklijk plein voor het paleis waar op dat moment weer hordes Japanners de wisseling van de wacht aan het fotograferen waren. (niets mis mee, hebben wij tenslotte ook gedaan) maar wel grappig. Na het vol gooien van de tank ging het richting Zweden. Al snel reden we over de Øresundbrug, een 16 km lange brug over de Sont.

(deze foto is geplukt van internet; onze camper kan niet varen)

Net na de brug was de grenscontrole en na onze ID’s te hebben laten zien, werden we vriendelijk gesommeerd ons naar de rechterkant te begeven waar de politie stond. We werden aan de hand van onze ID goed bekeken en daarna wilde de overigens vriendelijke agente even in onze camper kijken. Ze liep meteen naar de doucheruimte, keek erin en sloot de deur weer met de mededeling dat het oké was en wenste ons een fijne dag. Conclusie: controle op “verstekelingen” die we natuurlijk ook onder het bed of in de kast hadden kunnen verbergen.

De weg naar onze volgende stopplaats was één lange rechte weg maar wel heel gevarieerd bossen, bossen en af en toe zag je ergens een huisje. De bermen waren prachtig bedekt met een wit kleed van bosannemonen. Een prachtig gezicht!

Na een tussenstop bij een winkel en pinautomaat kwamen we rond 15.00 aan op een prachtige plek aan een meer, waar het goed toeven was en we ’s avonds konden genieten van een mooie zonsondergang.

Na een goede en gezonde nachtrust zijn we om 9 uur vertrokken met de zon weer hoog aan de hemel en een strak blauwe lucht.

Onze eerste stopplaats was het kleine stadje Gränna, dit stadje is bekend om de alom bekende rood-wit gestreepte zuurstokjes in wandelstokvorm die polkagris genoemd worden. In de vele winkeltjes die Gränna rijk is kun je achter glas zien hoe deze en legio andere zuurstokken gemaakt worden.

Natuurlijk hebben we de lokale middenstand gesteund en zijn we met een paar zuurstokjes rijker verder getrokken. Nu naar het plaatsje Rök waar ze bij de restauratie van de kerk een steen met inscipties tegen kwamen uit het jaar 800. De inscripties waren Rünen-tekens die het verhaal vertellen van een Noorse sage. Dit is een stukje cultureel erfgoed dat elke zweed bezocht moet hebben en wij waren daar dan ook de enige buitenlanders.

Tot slot van de dag gingen we op weg naar Vadstena waar we de komende dagen even blijven. Het was de bedoeling om op de camperplaats naast het slot te gaan staan, maar die was geheel vol. Nu dus maar "uit nood" op een parkeerplaats in de directe nabijheid; zoals je op de foto kunt zien, staan we zelfs daar niet alleen, maar wel met uitzicht op het slot.

Fietsstad Kopenhagen in de steigers

Flensburg

Zaterdag 30 april waren we al vroeg op weg naar Flensburg,onze volgende etappeplaats; in de richting van Flensburg-Centrum was een groot parkeerterrein dat bij een winkelcentrum hoorde en daar waren ook drie camperplaatsen beschikbaar, met een invalidentoilet naast de deur, wat wil een mens nog meer.

Op het parkeerterrein was het een bedrijvigheid van jewelste: bijna allemaal Denen die hun auto,camper of aanhangwagen vol laadden met drank. De lokale handelaren voeren en varen er wel bij; zo wel zelfs dat zij hun waren in Deense Kronen hadden geprijsd en hun winkel openden van 07.00 - 23.00 uur.

's Middags zijn we op de fiets naar het centrum van Flensburg gereden, zo'n 5 km van onze standplaats vandaan. Flensburg is een oude stad die eind 1800 bij Duitsland is ingelijfd,maar dus oorspronkelijk Deens was. In de haven werd een voor ons onbekend spelletje gespeeld: kano-polo, zeg maar water-polo in een kano. Na een stadswandelingetje nodigde de zon uit om op een terras de rest van Flensburg te bekijken, aan welke oproep we graag gevolg gaven.

Kopenhagen

Zondag 1 mei een lange en saaie etappe van ruim 300 km naar Kopenhagen, waarbij we de 12 km lange brug over de Grote Belt tussen Funen en Sjaelland over gaan; kunnen we al vast wennen aan de Oresund-brug over de Sont die nog 4 km langer is. Aangekomen bij de camperplaats aan de Svanekoppen in de jachthaven was een ietwat oudere heer zo vriendelijk om met zijn pasje de slagboom te openen om ons binnen te laten. Net toen we volledig geïnstalleerd waren en we naar het bureau van de havenmeester wilden gaan om ons aan te melden, kwam de functionaris in kwestie er al aan om ons te vertellen dat zij eerst op 15 mei a.s. open gingen voor campers. Hij wilde geen uitzondering maken en dus braken we alles weer op (ach dat duurt maar 5 minuten hoor) en besloten we op de verderop gelegen camping te gaan staan, 9 km van het centrum van Kopenhagen verwijderd. Inmiddels was het al ver in de namiddag en daarom te laat om nog naar het centrum te fietsen.

De volgende morgen gingen we om kwart over 9 op pad om de oude binnenstad van Kopenhagen te bezoeken. Nu bestond de stad Kopenhagen in oude tijden bijna volledig uit houten huizen zodat van die oorspronkelijke bebouwing niet echt veel over is. De Engelsen hebben bovendien ook nog een handje geholpen, want in 1807 hebben zij bijna geheel Kopenhagen vanaf hun kanonneerboten in de Sont kapot geschoten. Je vindt dus nu vooral stenen gebouwen in neo-classistische stijl vanaf circa 1810, hoewel er ook nog wel enkele huizen uit de 18e eeuw gespaard zijn gebleven. Zo staan de nu nog oudste huizen - uit begin 18e eeuw - op uitgescheten grond: de plek waar in de middeleeuwen de "schijthuisjes" of in het Deens de Maghuskens stonden op steigers in de Sont. Langzaam maar zeker werd zo het water teruggedrongen en uiteindelijk werden er op die plekken huizen gebouwd. Nu heet de straat de Magstraede en daar begonnen we onze stadstour.

Twee dingen vallen je onmiddellijk op in Kopenhagen. Allereerst is het een zeer fietsvriendelijke stad; tot zelfs in de binnenstad zijn er bijna langs alle wegen vrijliggende fietspaden. Je kunt dus onbekommerd door de stad fietsen zonder dat je moet uitwijken voor het overige verkeer zoals bijvoorbeeld in Amsterdam. Het andere dat opvalt: het is een grote bouwput op dit moment. Het lijkt wel of heel Kopenhagen in de steigers staat. Ze zijn op dit moment de Metro aan het uitbreiden (station Osterbro al volgens de borden in 2019 klaar zijn!) en maken van de gelegenheid gebruik om dan ook nu maar alvast de riolering te vervangen. Je kunt geen straat inkijken of je ziet wel bouwsteigers staan.

Wij hebben Kopenhagen gedurende twee dagen per fiets, te voet en per rondvaartboot onveilig gemaakt en de wereldberoemde highlights bezocht, waaronder natuurlijk de kleine zeemeermin. En klein is ze; op foto's lijkt het heel wat, maar ze is net iets groter dan Manneke Pis in Brussel (maar dan toch wel veel beroemder en mooier). Busladingen vol worden daar elke 10 minuten afgeleverd, snel een foto en dan weer hup, de bus in. Wij waren er 's morgens vroeg, zodat het aantal (mede)toeristen gelukkig wat klein was. In het daar vlakbij gelegen park stonden de bomen volop in de bloesem en een vriendelijke Japanner was zo aardig om ons samen even op de foto te zetten; hij deed toch niets anders dan fotograferen.

Aangekomen bij het Koninklijk Paleis was er net de wisseling van de wacht; ook zo'n gebeurtenis die feitelijk overbodig is maar voor toeristen in stand wordt gehouden; ach, als je er toevallig bij uit komt is het leuk, we zouden er niet speciaal voor naar het paleis toe gaan.

Wel leuk en een echte aanrader is om over de Nyhavn te flaneren. De Nyhavn is in de 17e eeuw aangelegd en daarin liggen nu ouderwetse schepen voor kleurige huizen. Op de zonovergoten noordoever zit in vrijwel elk gebouw een eet- of drinkgelegenheid met een terras, waarop je heerlijk kunt vertoeven. Wij hebben daar een lekkere cappuccino gebruikt en ondertussen naar de voorbijgangers gekeken.

Ook een aanrader is de Vrijstad Christiania, een legende uit de hippie-tijd en volgens de niet-officiële tellingen de op een na grootste toeristische attractie van Kopenhagen. De zelf benoemde vrijstad werd in 1971 door krakers gesticht om dit deel van Kopenhagen niet ten prooi te laten vallen aan de projectontwikkelaars en dat is gelukt. Nu wonen er op de 34 ha zo'n 1000 Christianieters onder wie velen die samen met hun vrijstad oud zijn geworden. De gemiddelde leeftijd ligt net onder de 50, ondanks de aanwezigheid van vele gezinnen met kinderen. Dat Christiania nooit is ontruimd, ondanks dat het zich bewoog op de grens van legaal/illegaal (vooral de wiet-teelt) is een voorbeeld van het pragmatisme van de Deense politiek. Inmiddels betalen de Christianieters gewoon belasting en sommige van hun produkten (de Christiani Smedie bakfiets is in Amsterdam een geziene gast als kindervervoermiddel) zijn ook buiten de landsgrenzen te verkrijgen.

Al met al is Kopenhagen een aangename stad die rust uitstraalt en ook biedt; geen gejaag, geen gehaast en doe maar gewoon dan doe je gek genoeg; het adagium van de Denen. Als je in de buurt bent is een bezoek zeker aan te raden.

Wil je meer foto's zien, klik dan op de link in de rechterkolom "Foto's op Flickr"; daar zijn onze laatste foto's op gezet.

Morgen gaan we naar Zweden over de Oresundbrug.

Wildeshausen

We hebben er lang naar uit gekeken en gisteren, 29 april 2016, was het dan eindelijk zo ver. Aan het eind van de morgen zijn we in de regen vanuit Venray vertrokken om vervolgens halverwege de namiddag in Wildeshausen aan te komen.
Wildeshausen is een vroeg middelleeuws stadje, maar in de Tweede Wereldoorlog volledig plat gebombardeerd. Alleen de Alexanderkerk uit de 12e eeuw en het oude middeleeuwse stadhuis zijn overeind gebleven.

Het stadscentrum ligt op een kwartiertje lopen van de gemeentelijke camperstandplaats en heb je binnen een uurtje wel gezien; bovendien, het regende nog steeds en dan is een stadswandeling minder prettig.
De volgende dag regende het nog toen we opstonden maar gelukkig hield het kort daarna op en sprongen we op de fiets om een rondrit van 30 km te maken door het gebied van de hunnebed-bouwers. Bij Wildeshausen liggen er vele en één van de grootste hunnebedden, de Kleinkneten I, is volledig gerestaureerd.

Onderweg hebben we wat klein wild gespot en op een gegeven ogenlik stonden we oog in oog met een ree. Helaas was de fotocamera niet onmiddellijk bij de hand zodat we daar geen plaatje van konden schieten. Het gebeurde onderweg nog drie keer en in totaal hebben we 9 reeën gezien.

Bij terugkomst langs de Italiaan voor een cappucino en warme Strudel met vanillesaus dat als een kunstwerkje op een bord werd gedrapeerd en nu rusten we lekker uit tot morgen. Dan gaat de reis verder naar Flensburg, op de grens met Denemarken.

De route

Naar de Europese top!

We gaan in 2016 naar Scandinavië en bezoeken het noordelijkste berijdbare puntje van het vasteland van Europa.Maarvoorafmoetenwe nog wel even iets recht zetten. De Noordkaap (71°10? 21? noorderbreedte) noemt zichzelf "det nordligste av Europa" (www.nordkapp.no) dus het noordelijkste puntje van Europa en dat isniet waar! (helaasvoor de toeristische uitbaters en uitbuitersop de Noordkaap zelf).Een naamloos puntje (op 81°51? 00") dichtbijKaap FligelyopRudolfseiland, onderdeel van deFrans Jozefarchipel is het noordlijkste puntje van Europa; deze eilandengroepbehoort tot Europees Ruslanden ligt ruim 900 km ten zuiden van de geografische Noordpool. Hieronder een russische foto van Kaap Fligely.

En omdat de Noordkaap zelfop een eiland ligt (weliswaar met een tunnel verbonden met het vasteland) kan het zich ook niet het noordelijkste puntje van het vasteland van Europa noemen; die titel is weggelegd voor de niet ver oostelijk van de Noordkaap af gelegen KaapNordkinn (zie foto hieronder)in Noorwegen op 71°08? 10?,een kaap die over land alleen te voet viaeenhike van meer dan25 kmen een steile klim is te bereiken.

Ten oosten van deze Kaap Nordkinn ligt op 20 km afstandhemelsbreed en4599 m zuidelijker, Slettnes Fyr, de vuurtoren van Slettnes, op 71°05' 33". Deze vuurtoren, die zich terecht de noordelijkste vuurtoren van het vasteland noemt, isover een half verharde wegtebereiken. Dit punt mag danzo'n 8 km zuidelijker liggen dan de Noordkaap,maar ligt wel op het vasteland! De laatste vuurtorenwachter is in 2005 vertrokken en de vuurtoren is sindsdien volledig geautomatiseerd.Wat ons daarbij in het bijzonder aantrekt isdat dit puntjein het geheel niet toeristisch is. Onderin de vuurtoren wordt een toeristeninfo annex café door vrijwilligers gedreven voor de 2 toeristen die gemiddeld per dagSlettnes bezoeken!
Wij hoeven niet zo nodig tegen betaling van€ 57,50 per dag parkeergeld - want meer voorzieningen dan parkeren zijn er nauwelijks - een nacht samen met gemiddeld nog 1000 anderenhutje-mutje te staan op een vermeend meest noordelijk gelegen rotspunt van Europa dat de Noordkaap heet. Nee, wij gaan fijn naar Slettnes Fyr, en dat kunnen maar weinig andere mensen zeggen

Slettnes Fyr

Bijna 9400 km door Scandinavië

De route isop detail bepaald; heen via Kopenhagen naar Stockholm over de E4 en verder naar Sundsvall, dan steken we, op advies van het Zweeds Verkeersbureau, binnendoor naar Östersund om onze weg te vervolgen over deE45 naarZweeds, Fins en NoorsLapland tot aan de vuurtoren van Slettnes. Terug gaan weover Noorwegen, waarbij we de Vesterålen, de Lofoten, Trondheim, de Atlanterhavsveien bij Kristiansund, Ålesund, de Trollstigen,het Geirangerfjord, het Sognefjord, Flåm, de Gaularfjellet enOslo aandoen. Ondertussen bezoeken we ook nog de twee grootste gletsjers van het Europese vasteland (de grootste gletsjer van geheel Europa ligt op de eilandengroepSpitsbergen): de Jostedalsbreen (487 km²) en Vestre Svartisen (het westelijke zwart ijs: 221 km². Vraag me niet waar de naam vandaan komt).

InNoorwegen volgen we zoveel als mogelijk is de Nationale Toeristische Routesop Andøya (Fv976), de Lofoten (E10), de Kystriksveien Nord(Rv13), de Atlanterhavsveien (RV64), de Geiranger-Trollstigen (RV63),de Aurlandsfjellet (Fv243; ook wel Sneeuwweg genoemd want die kan daar in de zomer ook nog liggen)en de Gaularfjellet (RV13).De route zal gaandewegwaarschijnlijk wel wat worden gewijzigd en we staan altijd open voor aanvullende suggesties. Een etappe-overzicht vind je hier.

Wildernisroute (Vildmarksvägen) in Midden-Zweden als alternatief.

De Vildmarksvägen voert je over bijna 500 kilometervan Strömsund in Noord Jämtland, via Gäddede aan de noorse grens over de spectaculaire hoogvlakte "Stekenjokk", waarnade bergen van Zuid Lapland jou naar Vilhelmina brengen. Langs de weg die door gebieden voert met een uitzonderlijk hoge 'beerdichtheid', vind je adembenemende landschappen en natuurfenomen.Deze Wildernisroute isin ons schema opgenomen, daarbij rekening houdend met het feit dathet stuk wildernisroute van Leipikvattnet naar Klimpfjäll over de Stekenjokk (1036m)vanwege extreme sneeuwomstandigheden (sneeuwhoogte tot 7 m)alleen open is in de zomer, normaal van 6 Juni tot 15 Oktober. Wanneer de omstandigheden het toelaten gaat de weg eerder open. Omdat wij er al eind mei zullen zijn, lopen wedus het aanmerkelijke risico dat we het grootste deel van de wildernisroute moeten laten varen.De foto hieronder van de Wildernisroute bij Stekenjokk is genomen op 2 juli 2014 en dat zou je nietdenken gelet op het winterse landschap!

Als tweede alternatief is de Noordkaap zelf opgenomen, mochten we ons onderweg toch nog bedenken om naar deze toeristisch volkomen uitgebuite rotspunt te willen.

Klik hier voor de route in detail in Google Maps.

En als voorpret voor een bezoek aan de Noorse Fjorden even een klein kippenvel-moment Een uit-stekende rots ( de Trolltunga, wat "de tong van de trol" betekent), zo'n 700 meter boven het fjord, waar je ook op kunt zitten! Een punt overigens dat we niet aandoen, want het vergt een hike van 10 uur voor ervaren bergwandelaars

https://www.zwiebelfam.nl/camper/site/118.htm

Welkom op ons Weblog!

Hallo en welkom opons weblog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdensonze reis per camper door Scandinavië in 2016. Ons plan is om via Denemarken,Zweden en Fins Lapland naar de Noordkaap te reizen om van daar uit langzaam via de Noorse kust weer af te zakken. Vanaf het moment dat weaan onze reis beginnenzul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar weons bevinden en waar we zijngeweest!

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

We zien jullie graag terug op ons weblog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat jullie met ons meereizen!

Groetjes,

Janny en Roland