Donderdag morgen vertrokken we in de richting van Aalborg om eerst het Nationaal Park Rebild te bezoeken. We rijden dan door het bosgebied Rod Skov, het op een na grootste bosgebied van Denemarken met zijn ruim 80 km², ongeveer 1,5 maal zo groot als ons Nationaal Park de Hoge Veluwe. We stoppen op een parkeerplaats waar we met de camper maar net op kunnen rijden over het smalle wildrooster en maken een wandeling in Rebild Bakker. Het is een heuvelachtig terrein ontstaan in de laatste ijstijd. Het smeltwater van de gletsjers heeft diepe smeltwatergroeven gegraven en dus zijn de heuvels eigenlijk nepheuvels. Sønderkol is het hoogste punt van Rebild Bakker en ligt zo’n 102 meter boven zeeniveau; we lopen met een grote omweg naar de top om de klim minder inspannend te maken. Maar niet alleen daarom; op die manier lopen we ook door het Trollenbos, zo genoemd vanwege de knoestige en kronkelige oude beuken die iconisch zijn geworden en een bijzondere aanblik vormen. De meeste beuken hebben meerdere stammen, vanwege hun oorsprong en groeiomstandigheden.

De beuken hier zijn directe afstammelingen van de eerste beuken die rond de vroege middeleeuwen naar Denemarken werden gebracht. De oudste bomen in het Trollenbos zijn meer dan 300 jaar oud, wat dicht bij de maximale leeftijd ligt die een beuk kan bereiken. Vanaf het hoogste punt leidt een natuurlijke trap ons weer naar de parkeerplaats. Het was een pittig stukje met de zon die behoorlijk warm was.


We slingeren daarna nog een uurtje over de Margrietroute verder en ook nu komen we weer nauwelijks tegenliggers tegen.

We komen begin van de middag op onze camperplaats in Aalborg aan die aan de jachthaven ligt. Omdat het zo nu en dan regent besluiten we het de rest van de dag wat rustig aan te doen en hebben we de Koninginnerit in de Alpen van de Tour de France gekeken.

De volgende morgen zijn we rond 10 uur naar de binnenstad van Aalborg gelopen. Deze stad, ooit een handelspost in de tijd van de Vikingen, is de op drie na grootste stad van Denemarken, na Kopenhagen, Odense en Arhus. Het ligt aan het Limfjord, dat de Noordzee met het Kattegat verbindt; daardoor is Noord-Jutland dus eigenlijk een eiland. Je hebt in de stad zelf niet het idee dat het ruim 100.000 inwoners telt: géén gejakker van auto’s, het merendeel van mensen verplaatst zich met het openbaar vervoer (we zien een stadsbus met drie geledingen rijden), per fiets of te voet en alles gaat in een gemoedelijk tempo, zeer rustig dus.

Aan de haven zagen we de Prinses Juliana liggen, oorspronkelijk uit Amsterdam en nu omgebouwd tot partyboot.

In de binnenstad komen we als eerste het Aalborghus Slot tegen. Het is een vakwerkkasteel gebouwd door koning Christian III van 1539 tot rond 1555, aanvankelijk als vestingwerk.

We slenteren verder door de binnenstad met brede winkelstraten maar de daarop uitkomende zijstraten zijn veelal smal en kennen nog de kleine kenmerkende huisjes uit de 17e en 18e eeuw en vooral de kleurrijke huisjes in de Hjelmerstald mag je niet missen.

Na vier uur door de stad geslenterd te hebben waarbij we ook de lokale middenstand hebben gesteund lopen we via de centrale uitgaans-straat de binnenstad weer uit; hier vind je de ene na de andere kroeg, dancing en wij stonden verbaasd over de openingstijden: van 12.00 uur ‘s middags tot 5 uur de volgende morgen. De rest van de middag hebben we voor de camper zitten kijken naar de bedrijvigheid van de plezierboten en jachten.

Na een redelijk goede nachtrust tanken we even wat water en gaan dan op weg naar Ålbæk dat zo’n 20 kilometer onder Skagen ligt, het meest Noordelijke puntje van Jutland. Ondertussen doen we nog boodschappen bij de supermarkt in Frederikshavn. De camperplaats is een afgezet stuk weide met plaats voor 8 campers, met water en stroomaansluiting; je mag een envelop uit het kastje trekken, jouw kenteken erop schrijven, dag van aankomst en vertrek vermelden en de verschuldigde bijdrage (50 DKK per nacht, omgerekend € 6,50) er in doen. Zes plekken waren al bezet met campers uit even zoveel verschillende landen toen wij om 11 uur in de morgen aankwamen.

We gingen hier naar toe om de Panoramaroute te fietsen, een fietstocht van 40 km op de Noordelijke landengte van Jutland door het natuur- en duingebied van de Noordzee én de Oostzee, die vooral bekend staat als de Roofvogelroute. Nu waaide het behoorlijk hard (windkracht 5) en misschien daardoor hebben we geen roofvogel gezien. Wel een vijftal reeën, drie volwassen dieren en twee jonge kalfjes, die ons plotseling opmerkten en er als een haas vandoor gingen. Het ging zo snel dat we niet de tijd hadden om een foto te maken. Een paar minuten later kruisten ze weer letterlijk ons pad en sprongen ze het dichte bos in.

Halverwege de fietstocht passeerden we in the middle of nowhere een klein kerkje met een redelijk groot kerkhof; het kerkje was open omdat er later die middag blijkbaar een dienst zou plaatsvinden (we denken een bruiloft of zoiets) want de dominee arriveerde in vol ornaat en buiten stond de champagne al klaar. Ook hier hing in het kerkje een schip om de naam van dat gedeelte van de kerk eer aan te doen.

Op een gegeven moment leidde de route ons over een redelijk hard zandpad en troffen we aan de wegkant een wit soort korstmos aan. Opgezocht wat het was bleek het purper geweimos te zijn dat in Nederland op de rode lijst staat en vrij zeldzaam voorkomt. Het is vrij gevoelig voor luchtverontreiniging en diens aanwezigheid duidt dan ook op goede luchtomstandigheden en hier was het in grote hoeveelheden aanwezig.


We hebben onderweg genoten van het landschap en de rust al moesten we de laatste 6 km weer vol in de wind terug fietsen. Morgen gaan we weer langzaam naar beneden langs de Noordzee-kust.