Zondag 27 juli zijn we inmiddels alweer drie weken onderweg en de komende 1,5 week rijden we op ons gemak weer terug richting huis. Er staat een flinke wind maar het is in elk geval droog en de zon laat zich ook zien als we vertrekken richting Vittrup waar we tegen 10.30 arriveren op de camperplaats. Onderweg zien we de beroemde vuurtoren Rubjerg Knude staan gebouwd in 1900.

De toren is in 2019 70 meter landinwaarts verplaatst om hem te beschermen tegen erosie, veroorzaakt door de Noordzee en is niet meer in gebruik. We hebben een grote plek ter beschikking omgeven door struiken . Bij de ingang staat een kraam waar je o.a aardappels, eieren, aardbeien en hout kunt kopen. Betalen doe je via een QR code of cash in een afgesloten kistje. Dit soort kraampjes zie je overigens overal langs de weg staan. Ook met spullen zoals klein huisraad, kleding of bv keramiek. Mooie methode.

Ook je aanmelden en betalen wordt veelal gedaan middels een automaat en dat is niet altijd even duidelijk hoe dat werkt. Datzelfde geldt voor de programma’s op wasmachine en droger, want daarvoor heb je bijna een cursus nodig omdat er geen beschrijving bij ligt, soms zelfs niet in een andere taal, en ook met de vertaalapp is het nog vaak lastig. Zo zat onze was vandaag ipv 1,5 uur 3,5 uur in de droger en dan wil er weleens iets uitkomen wat ineens een maatje of wat gekrompen is. Dit is ook de eerste camping waar we bij het betreden van het sanitairgebouw plastic schoenhoesjes over onze schoenen moeten aandoen zodat de vloer schoon blijft. Slim idee maar slecht voor het milieu al dat plastic. Datzelfde heb je in alle winkels waar je handschoenen aan moet doen bij de broodafdeling. Ik denk dan leg er tangen neer dat scheelt zoveel.

Maar goed na de lunch en ondanks de stevige wind stappen we op de fiets voor een tocht door de duinen. De eerste 12 km vielen erg tegen want het fietspad liep langs de weg en dus hoorde je alleen maar het voorbij komen van alle auto’s en het was behoorlijk druk. Maar uiteindelijk was dat de moeite waard toen bleek dat het fietspad over het Saltum strand liep. Het behoort tot de allerbeste en breedste stranden van Noord-Europa met fijn wit zand en prachtige duinen. Vlak langs de zee was de ondergrond vrij stevig en kon je er goed fietsen. Door de stevige wind werden we wel gezandstraald maar het was de moeite waard. Helaas zagen we ook een dode aangespoelde zeehond op het strand liggen. Ook auto’s mogen over het strand rijden.

Na een km of 5 moesten we weer terug de duinen in en zijn we voor de lunch gestopt in de badplaats Løkken. Even dachten we in Zandvoort te zijn, je kon er over de koppen lopen, alle terrassen zaten vol en het ene souvenir-winkeltje na het andere. We hebben maar snel een bakje patat gekocht omdat we zo snel mogelijk weer weg wilde uit de drukte en lekker in de zon op ons eigen “ gras-terras” wilden zitten. Het was een mooie zonnige dag.

Maandag 28 juli
De zon schijnt, een blauwe lucht dus we rijden een aantal kilometers naar natuurgebied Fosdalen waar we een wandeling maken. Het begin was weer vrij pittig met veel klimmetjes heel veel natuurlijke treden die door het bos slingeren en paden vol met boomwortels, het tweede gedeelte liepen we langs een meanderend beekje over vlonders.
Het enigste vogeltje wat we horen is de tjiftjaf.

We vervolgen onze weg weer via de Margrietroute naar het natuurgebied Vejlerne. Onderweg zien we onderstaand bord staan wat we wel komisch vinden


Tot twee keer toe zit er een grote zwerm zwaluwen midden op de weg waar we voor in moeten houden. We hebben in ons hele leven nog nooit zoveel zwaluwen gezien als de afgelopen weken hier.



We arriveren op een natuurcamping waar we zowaar een Nederlandse camper zien staan.
Het natuurgebied Vejlerne beslaat ongeveer 6000 ha. Hier zou je vrijwel alle grote steltlopers kunnen zien die in Scandinavië leven. Het heeft ook de grootste broedpopulatie van Roerdomp, Zomertaling, Baardman etc Er is vrijwel overal vrij uitzicht, geen hoge bomen en het terrein is vlak. Er zijn ook diverse vogelwachtorens.

Wij gaan per fiets de omgeving verkennen. Helaas moeten we opboksen tegen windkracht 5 en behalve een grote groep zwanen zijn er weinig vogels te horen of te zien. We stoppen regelmatig onderweg om foto’s te maken en te filmen. Sommige stukken zijn vlak dan weer heuvelachtig en na een km of 16 bereiken we na een steil klimmetje Bulbjerg een kalkstenen klif van 47 hoog met een prachtig uitzicht over het omringende landschap. De parkeerplaats staat vol met auto’s van mensen die ook even komen genieten van het uitzicht.


Bulbjerg is ontstaan uit kalksteen dat zo’n 65 miljoen jaar geleden werd afgezet tijdens het late krijt. (meer info vind je op Google)
Wij genieten een poosje van de omgeving en stappen weer de fiets op. We fietsen door duinen, langs heidevelden en door bossen maar we horen en zien geen enkel vogeltje. Ondanks de prachtige route was dit wel jammer omdat we er naar uitgekeken hadden.

We wijken een stukje van de route af om aan het strand een visje te gaan eten. We moesten ons bordje met schol goed vast houden om te voorkomen dat het van de tafel waaide.

Op ons gemak zijn we huiswaarts gefietst waarvan de laatste paar kilometer letterlijk dwars door een wei over een gemaaid pad. Ook dat heeft wel wat. Voor fietsers, wandelaars en vogelliefhebbers is het hier fantastisch.

Dinsdag 29 juli

We zijn al vroeg wakker en vertrekken dus weer op tijd. We doen onze boodschappen voor een paar dagen en rijden dan naar het Nationaal Park Thy om daar te gaan fietsen.

Omdat de autoweg een gedeelte door het nationaal park loopt zagen we nu wel langs het water diverse vogels. Maar dan kun je weer niet stoppen. Onderweg zagen we iets wat je bij ons nauwelijks meer ziet nl een hele grote wei met een aantal varkens en hun biggen. Her en der in de wei stonden een soort van eenpersoonshuisjes voor de varkens en ze waren lekker in de modder aan het wroeten en rollen. Mooi dat dat hier zo kan. We zetten de camper op een parkeerplaats bij een kerkje en vertrekken van daaruit op de fiets. Het was weer windkracht 5 maar gelukkig weinig open velden dus viel het reuze mee en je raakt er ook wel aan gewend.

De route is weer zeer gevarieerd en erg rustig. En zowaar is er halverwege een terrasje waar we wat kunnen drinken.
Op een gegeven moment zien we een groot meer met een parkeerplaats en we besluiten om daar na het fietsen heen te rijden en daar te blijven staan tot de volgende dag. We parkeren tegen de bosrand en kunnen vanaf hier zo het bos in wandelen.

Thy Nationaal Park is het oudste park van Denemarken waar je te voet of met de fiets meer dan 200 km aan paden kunt verkennen. Edelherten lopen vrij door het park en terwijl ik dit zit te schrijven zien we vlakbij ons een ree staan te grazen. Mooier kun je het niet krijgen.

Om 5.00 maakt Roland me wakker om te zeggen dat er drie herten vlakbij staan. Dus bed uit, fototoestel pakken en voorzichtig de gordijnen open doen. Hilarisch was het, het waren drie koeien die hier vlakbij ook in de wei grazen. 😂😂 Gelukkig vallen we daarna weer snel in slaap.