Op deze 14e juli (onze 47e trouwdag) besluiten we vanwege de slechte weersvooruitzichten (regen) om Bogense te verlaten. Via de kleine Beltbrug komen we op het schiereiland Jutland gelegen aan het Vejleford. We rijden in plaats van alle slingerwegen van de Margrietroute nu eens rechtstreeks over de snelweg naar Velje, de 9e grootste stad in Denemarken. De stad is vooral bekend van de Stimorol die hier gemaakt wordt. Tot de jaren 90 was hier een grote textiel en katoenindustrie.Het is erg rustig als we op de CP in de haven aankomen maar dat zal aan het einde van de dag wel anders zijn.

Inmiddels schijnt de zon volop dus de goden zijn ons gunstig gezind. We gaan op zoek naar het havenkantoor dat in een nieuw gedeelte aan de boulevard is gevestigd en waar moderne woningen zijn gebouwd zoals o.a de Bølgen huizen die ontworpen zijn als een golf in de zee. Erg bijzonder.


Terug bij de camper besluiten we om eerst maar alle was te gaan doen en dan later op de middag de stad in om uit te gaan eten, het liefst in een Thais restaurant. We hebben tenslotte wat te vieren. Dat was leuk bedacht maar helaas zijn nagenoeg alle restaurants op maandag gesloten en dus ook het Thais restaurant. Dan maar zelf koken.

De temperatuur was inmiddels gestegen naar 26⁰ C. en dus wij hebben lekker in de schaduw gezeten, boek en een drankje erbij en aan het einde van de middag lag de was weer schoon in de kast. Na het eten hebben we gewandeld en bezochten we het Fjordenhuus, dit is echt een blikvanger en een opvallend staaltje architectuur ontworpen door de Deens-IJslandse kunstenaar Olafur Eliasson.

15 juli was een dag met heel veel regen, nu hebben de Denen daar geen boodschap aan want die lopen gewoon op hun dooie gemak door zonder plu of regenjas. Kinderen spelen ( wel met regenkleding) gewoon lekker in de zandbak.

Einde van de middag zijn wij gewapend met een paraplu de stad ingelopen. Veel bezienswaardigheden zijn er niet wel veel gezelligheid in de Latijnse wijk Vejle Midtpunkt met zijn kleurrijke paraplu’s boven de winkelstraat, hier vind je veel boetiekjes en cafe’s.

En ondanks de regen was er veel winkelend publiek. Bij een overdekt gedeelte kon je genieten van street-food uit heel verschillende landen. Bij een Deense koffiebar zijn we even neergestreken om wat te drinken. De luchtvochtigheid buiten was 91% en word je niet nat van de regen dan is het wel van het zweten.

Tegen 17.30 zijn we naar een Thais restaurant gelopen waar we gastvrij werden ontvangen. De eigenaresse was een Deense getrouwd met een Thaise kok die ons ook even kwam begroeten. Mevrouw was erg belangstellend en toen ze hoorde dat wij 47 jaar getrouwd waren kwam ze heel blij een Deense vlag bij ons op tafel zetten.

Wij hebben in elk geval heerlijk gegeten en door de regen wandelden we tevreden terug naar ons huisje op wielen.

De volgende dag zijn we net klaar met de boel inpakken als het weer begint te regenen. We stoppen nog even bij de Lidl om boodschappen te doen en vervolgen dan weer de Margrietroute. Het regent nog steeds als we in Jelling even stoppen. Tussen twee grote grafheuvels staat de eerste stenen kerk in Denemarken. Voor het kerkje staan twee grote runenstenen.

Toen Vikingkoning Harald Gormson (bijgenaamd Blauwtand en een voorvader van Janny) in 965 zijn runesteen in Jelling oprichtte, ter nagedachtenis aan zijn ouders Gorm de oude en koningin Thyra, vestigde hij zijn naam ook als de koning die de Denen tot het christendom bekeerde. Kongernes Jelling staat op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Het kerkje konden we ivm een uitvaart niet bezichtigen. We zijn de 50 treden opgelopen van de grafheuvel en vandaar had je uitzicht over de omgeving. Rondom het kerkje zijn in kleine hofjes allemaal graven. Best bijzonder om te zien.

Vanwege de regen en de laaghangende wolken slaan we de geplande wandeling bij het Himmelbjerget, die volledig in de mist lag, over en rijden we naar Bryrup-Vrasene waar we een ritje gaan maken over de niet meer gebruikte Horsens-Byrup-Silkeborg- spoorlijn met een oude stoomtrein. Een groep enthousiastelingen proberen het oude materiaal, de gebouwen en de oude spoorweg op het traject Byrup-Vrads in stand te houden. We kopen een kartonnen kaartje (15 euro p.p) zoals wij die nog van vroeger kennen bij de conducteur die later in de trein het kaartje komt knippen.

Het traject is slechts 5 km lang en onderweg zien we een paar meren door de dichtbegroeide struiken. In Vrads stopt hij 30 min en kun je in het stationsgebouw/restaurant wat eten en drinken om vervolgens dezelfde route weer terug te rijden. Wij vonden het tegenvallen gezien het feit dat men dit “De Mooiste Spoorweg van Denemarken noemt en ook omdat de stoomlocomotief alleen op zondag rijdt. Maar met de regen een leuke bezigheid.

Hierna rijden we naar onze camperplaats gelegen bij een B&B waar ook huisjes staan. Het ziet er allemaal wat gedateerd uit maar een prima plek om te overnachten. Aan het einde van de dag blijkt het ook een rust/slaap plaats te zijn voor truckers. Het is ook een komen en gaan van mensen die even een snelle hap onderweg willen eten.

Wij hebben nog het laatste gedeelte van de Tour de France gekeken waar Mathieu van de Poel weer een knap staaltje fietsen liet zien.

Donerdag 17 juli. Heerlijk, de zon schijnt weer, na twee dagen slecht weer zijn we blij dat we weer kunnen gaan fietsen. De temperatuur zal vandaag oplopen naar 26 graden dus we willen vroeg gaan fietsen. We maken ons lunchpakket klaar want onderweg is er niets waar we wat kunnen eten of drinken. Om half 10 stappen we op de fiets en al binnen 10 minuten spotten we een ree.

De eerste kilometers moeten we op het smalle paadje vooral opletten waar we fietsen maar daarna fietsen we over een voormalige spoorbaan die vrij hoog ligt waardoor je volop kunt genieten van de omgeving. De route is afwisselend, door bossen en heidevelden, soms pittige heuvels waar je met de wind om je hoofd heerlijk afdaalt. Er zijn nauwelijks tegenliggers.

Het enige wat erg jammer is dat je nagenoeg geen enkele rustplaats onderweg ziet. Pas na 25 km konden we in een klein dorpje even uitrusten aan een picknicktafel. Of ze dat doen om te voorkomen dat er afval in de natuur achterblijft weten we niet maar je ziet echt geen afval liggen hier in Denemarken.

Na onze fietstocht hebben we lekker in de schaduw gezeten en Roland heeft weer deze en gene mede-camperaar van informatie voorzien. Wat ons verbaasd is dat de Denen nauwelijks Engels spreken, van Duitsers weten we ook dat ze meestal niet verder komen dan hun eigen taal dus ja dan is het handig als er iemand in de buurt is die je even kan helpen.
Terwijl ik dit aan het schrijven ben zie ik een ijverige Nederlandse chauffeur die hier komt rusten, druk in de weer met een emmer en poetsdoek zijn Scania poetsen, ieder zijn hobby zullen we maar zeggen. Morgen gaan we richting Aarhus.