Er stond een stevige wind toen we wakker werden en de lucht keek dreigend maar naarmate we even onderweg waren en er wat spetters uit de lucht waren gevallen klaarde het wat op. We rijden weer een stuk van de Margrietroute en stoppen voor een korte wandeling bij Natuurgebied Tarup-Davide, ontstaan door grindafgravingen met schone grondwatermeren. Er stond zelfs een sauna en een aantal dappere senioren waren aan het zwemmen.

Wij vervolgen onze weg richting Egeskov Slot, de parkeerplaats liet al zien dat dit een toeristische trekpleister is.
Het slot is een van de best bewaarde Renaissance kastelen in Europa met een prachtige kasteeltuin. Graaf Michael Ahlefeldt-Laurvig-Bille opent graag de deuren van zijn slot voor bezoekers dat sinds 1919 eigendom van zijn familie is. Nu weten wij heus wel dat het onderhoud en personeel gigantisch veel geld kost en het ook noodzaak is. Toch nieuwsgierig geworden betalen we 35 euro p.p en daar hebben we geen spijt van gehad.

We dwalen door het slot, bezichtigen prachtige kamers, zien een jurk van wijlen Koningin Marie-Antoinette die ze ooit aan haar gezelschapsdame heeft geschonken.

In een grote zaal stond Titania’s palace ,een paleis op schaal 1:12 met 18 kamers. ( 1.85 hoog, met een oppervlakte van 6m2. Sir Nevele Wilkinson beloofde zijn dochter die elfjes in de tuin had gezien om een paleis te bouwen voor elfenkoningin Titania, haar man Oberon en hun zeven kinderen. Hij begon ermee in 1907 en in 1922 was het klaar. Minitieus is alles gemaakt, van glasservies tot meubels, van kroonluchters tot bestek. Werkelijk prachtig. Een droom van elk meisje. (helaas kon je hier geen foto van maken)

Op de zolder van het kasteel vond men in de middeleeuwen op een gegeven moment een houten pop; hoe lang die daar al lag wist niemand maar op een gegeven moment ontstond de legende dat als de pop werd verwijderd het kasteel op Kerstavond zou instorten. Daarom werd Kerstavond door de bewoners van het kasteel elders gevierd; de huidige familie heeft met die traditie gebroken, maar de pop ligt er nog steeds.

Nadat we binnen op ons gemak alles hebben bekeken waren de tuinen aan de beurt. Een schitterende geurende rozentuin deed mij weer denken aan de rozenvelden van mijn opa waar het ook altijd zo lekker rook als de rozen in bloei stonden.

In de stallen zijn permanente tentoonstellingen te zien van klassieke motoren, auto’s (waaronder één van eerste elektrische aangedreven voertuigen uit 1914) en vliegtuigen. Er is een poppententoonstelling en er is historische kleding te zien. Voor de kinderen is er een grote speeltuin en je kunt de lucht in voor een potje Tree Top Walking. Er worden riddertoernooien gehouden, kortom er is voldoende te doen.

Aan het einde van de middag rijden we naar een camperplaats (zonder voorzieningen) met uitzicht over het landschap en de Zuid-Funense zee. Af en toe stopt er een auto met mensen die komen genieten van het uitzicht maar verder staan we er alleen. ‘s Avonds heeft het geregend.

Het regende toen we wakker werden maar gelukkig was het een korte bui. Ons einddoel van deze dag is Bogense en onderweg stoppen we twee keer voor een bezoek aan een Japanse tuin en een Openlucht museum. We volgen grotendeels weer de Margrietroute en deze slingert door het landschap, door bossen en kleine gehuchtjes; wat ons de afgelopen week is opgevallen dat het lijkt of er niet geleefd wordt, we zien zelden iemand buiten zitten of aan het werk, ramen en deuren zijn dicht. Alleen in de grotere plaatsen is bedrijvigheid te zien. Leuk detail is wel dat we bij warm weer vrouwen op de fiets tegenkomen in een witte badjas. Op een gegeven moment krijgen we in de gaten dat die dus op weg zijn om ergens te gaan zwemmen. Tis wel handig natuurlijk😂 Zo zie je maar dat elk land zo zijn “ dingetje “ heeft.

We arriveerden iets te vroeg bij De Japanse Tuin dus maar even wat rond gewandeld en om 10.00 uur werden we verwelkomd door eigenaar Peter.
Peter wilde als landschapontwerper graag een echte Japanse tuin aanleggen. Hij ging meerdere malen naar Japan en studeerde in Kyoto aan de Universiteit landschap-wetenschappen, werkte daarna in Japan bij een tuinbedrijf en kwam terug in Denemarken om zijn droom te verwezenlijken. Inmiddels is hij 25 jaar verder en heeft hij als een van de weinigen in Europa een volledig 100% Japanse aangelegde tuin. Omdat hij ook andere mensen wil laten kennis maken met de Japanse cultuur is hij zijn tuin open gaan stellen voor het publiek.

Inmiddels komen er zo’n 33.000 bezoekers per jaar. Zijn vrouw houdt zich bezig met alles op het gebied van natuurlijk kruiden en Japans voedsel zonder toevoegingen. In hun kleine restaurant serveren ze Japanse gerechten.
Peter vertelde dat we geluk hadden dat we er als eerste waren want meestal vanaf een uur of 11.00 begint de grote drukte. Wij hebben dus op ons gemak in de tuinen rondgewandeld en er hing een serene rust in de tuinen met alleen het gekwetter van de vogels o.a de tuinfluiter, merels en winterkoninkje en hier en daar een kwakende kikker. Werkelijk prachtig wat Peter en zijn vrouw hier hebben weten te verwezenlijken.

Na de Japanse Tuinen reden we verder naar het openluchtmuseum, vlakbij Odense, het Fynske Landsby, hetgeen het Fuunse dorp betekent. Boerderijen, landarbeiderswoningen, weverswoningen en dergelijke uit de 18e en 19e eeuw op het eiland Fünen die op de nominatie stonden om gesloopt te worden,zijn afgebroken en in Fynske Landsby herbouwd.

Op zondagen lopen er vrijwilligers in klederdracht rond en die beoefenen dan oude beroepen. We hebben even gepraat met een paar kantklosters (één jonge vrouw sprak zelfs een beetje Nederlands omdat ze in Leiden Sterrenkunde had gestudeerd), een paar spinsters en een verfster (die gesponnen wol van een kleurtje voorzag, gemaakt van bloemen en kruiden uit de tuin.).

Ook lopen er dieren rond (koeien, schapen, geiten, kippen e.d.). Al met al geeft het een prachtig tijdsbeeld van het leven op het platteland in de voorbije eeuwen en het moet gezegd, ook wij kwamen nog veel voorwerpen tegen uit onze jeugd.

Onze route naar Bogense ging over kilometers smalle wegen met nauwelijks tegenliggers, langs veelal koren- en tarwevelden en stukken dichtbegroeide bossen. Funen heet de Tuin van Denemarken te zijn, maar volgens ons dekt Graanschuur meer de lading. Toch gaat er niets boven een golvend graanveld; zeg nou zelf, dat is toch veel mooier dan een strak maïsveld?

In Bogense was de beoogde camperplaats aan de haven vol en moesten we uitwijken naar de reserveplaatsen iets verderop. Dit is onze laatste stop op Fünen, morgen 14 juli rijden we naar Oost-Jutland.

De aanvullende foto's staan op ons Fotoboek onder Denemarken 2025