Het was aan de frisse kant toen we vanuit Edinburg vertrokken richting Braemar, een route van ongeveer 120 km maar met een aantal tussenstops. Wat ons de afgelopen dagen op viel was dat de Engelsen/Schotten er ondanks de frisse wind gekleed gaan alsof het 25-30 graden is. Of wij zijn “watjes” dat kan natuurlijk ook. Maar goed, na 45 km autoweg was dit voorlopig de laatste want vanaf nu zijn het secundaire wegen. Onze eerste stop was in Branklyn om de botanische tuin te bezoeken en daar hadden we ook meteen ons eerste benauwde momentje want de navigatie stuurde ons een omhooglopend en doodlopend straatje in. Ineens stonden we voor de ingang van de tuin maar helaas, we mochten daar niet parkeren. Omdraaien ging ook niet want er stonden aan weerszijde auto’s geparkeerd (van bewoners) dus dan maar achteruit naar beneden, dat was nog te doen maar het probleem was de haakse bocht achteruit de weg op en we zaten dus aan de verkeerde kant van de weg. Dus Janny de camper uit en dan denk je dat je goed kijkt maar er kwam toch een auto de bocht om en die was sneller bij ons dan wij erg in hadden. Gelukkig had hij ruimte genoeg om met een boog om ons heen te rijden maar het is wel even schrikken. Er wordt echt wel rekening gehouden met buitenlanders en de Schotten rijden anticiperend. Een paar honderd meter verder was een parkeerplaats dus ‘probleem opgelost’. Omdat we lid zijn van het National Trust for Scotland hoefden we geen entree te betalen. Het loont echt om hier voor je op vakantie gaat, lid van te worden want na een paar keer heb je dat bedrag er al uit.

Branklyns garden is een 2 ha grote tuin op de lage hellingen van Kinnoull Hill in Perth. Het bevat zo’n 3500 soorten planten en is een oase van rust. Botanici en tuinders van over de hele wereld komen hier om de tuinen te bezichtigen en te leren.
Ook nu hebben we weer met bewondering genoten van alle bloeiende bloemen en planten en inmiddels scheen ook de zon weer.

Onze volgende stop was in Scone een km of 15 verderop. Hier ligt een kasteel met wederom tuinen.
Je zou kunnen zeggen dat Scone de geschiedenis van Schotland is. Nadat de Romeinen zich uiteindelijk achter de Muur van Hadrianus hadden terug getrokken werd Scone een belangrijk centrum van een Pictisch koninkrijk. Rond 830 werd Kenneth MacAlpine de eerste echte koning van Schotland er gekroond zittend op een steen, de Stone of Destiny. Deze steen werd in de loop der eeuwen zo belangrijk in de Schotse traditie, en zo nauw verbonden met de macht van de Schotse koningen, dat de Engelse koning Edward I hem in de 13e eeuw veroverde tijdens zijn talrijke pogingen om de Schotten te onderwerpen, en hem meenam naar Londen. Daar werd het geplaatst onder de officiële kroningsstoel in Westminster Abbey, zodat elke volgende koning of koningin werd gekroond terwijl ze op de Steen zaten.

Op eerste kerstdag 1950 stal een groep Schotse studenten de steen van onder de stoel en droeg hem terug naar Schotland. Het tumult over de diefstal - of de terugkeer van de steen naar zijn rechtmatige plaats als je wilt - was zodanig dat de regering er uiteindelijk mee instemde de steen permanent en legaal terug te geven aan Schotland. De originele steen wordt bewaard in Edinburgh Castle, en verlaat Edinburgh alleen als er weer een nieuwe kroning plaatsvindt zoals dit jaar bij Koning Charles III. Een exacte replica staat op Moot Hill, waar de echte Stone of Destiny zo lang heeft gestaan.
Misschien. Er is een intrigerende kanttekening bij het verhaal van de Stone of Destiny. Aanhoudende geruchten suggereren dat de Steen die Edward I veroverde niet de originele was, en dat toen de Schotten wisten dat de Engelsen zouden komen, ze de echte Stone of Destinty verborgen en vervingen door een valse Steen. Misschien is de replica in Scone wel de enige echte! Wat hiervan waar is zullen we nooit weten, maar ook ik acht de Schotten daar zeker toe in staat. Dus toch maar even een foto maken waar Janny op de steen zit.

We hebben ook hier door de tuinen gewandeld en het kasteel gelaten voor wat het is want op een gegeven moment weet je het wel wat je te zien krijgt. Dankzij een goede navigator (Roland dus) kwamen we ook het doolhof uit wat in een stervorm in de tuin lag.

Voor we naar onze eindbestemming Braemar rijden doen we eerst weer voor een dag of 4 de boodschappen en gooien we de tank weer vol want je weet nooit waar je het volgende tankstation tegen komt.

We vervolgen onze weg door een schitterend landschap van groene bergen en rijden ook door een wintersportgebied waar de stoeltjesliften werkeloos stil hangen. Af en toe zien we tot onze verbazing nog sneeuw op de bergtoppen liggen. Verder heel veel grazende schapen en een kudde herten, kortom genieten van al het moois. Een voormalig stuk van deze weg was vroeger zo gevaarlijk dat het Devil Elbow werd genoemd. De ooit gevreesde dubbele haarspeldbocht bij Glenshee, Perthshire, maakte vroeger deel uit van de hoogste route van Groot-Britannië, de A93 maar werd omzeild toen de weg in de jaren 60 werd rechtgetrokken tot grote opluchting van de automobilisten.

Wij zijn in elk geval goed aangekomen op onze overnachtingsplek naast Farquharsons Bar & Kitchen en we zijn in gezelschap van Fransen, Finnen en Duitsers. Dit plaatsje is hard op weg om een culturele hotspot te worden met diverse evenementen waaronder de Highland Games die ook elk jaar bezocht werd door koningin Elisabeth en Prins Philip, dat Charles deze traditie voort gaat zetten is zeer waarschijnlijk want hij verblijft graag en vaak op Balmoral Castle. Wij maken een wandeling door het dorpje en komen in gesprek met een man die zijn planten aan het besproeien is. Ook nu weer een leuk gesprek en omdat wij eventueel naar het vlakbij gelegen (15 km) Balmoral Castle wilden fietsen vroegen we hem of dit mogelijk was , maar hij raadde het ons ten zeerste af omdat je op de rijweg met zijn vele bochten moet fietsen en bovendien is er een groot parkeerterrein daar dus was voor onze de keuze snel gemaakt.

We vroegen of hij Queen Elisabeth weleens had ontmoet en hij zei dat de hele familie regelmatig in het dorp kwam maar dat dit voor de bewoners heel normaal was. Leuk om die verhalen te horen maar ook dat ze enthousiast zijn over de route die wij rijden. Terug bij de camper lekker in de zon gezeten met een wijntje en biertje en meteen tickets geboekt om Balmoral Castle te bezoeken want als je zo dicht in de buurt bent wil je het natuurlijk ook zien.

De volgende morgen scheen de zon volop toen we opstonden en het beloofde weer een mooie dag te worden. Voor 10.00 uur (opening tuinen en kasteel) stonden we aan de poort van het kasteel.

Het gebied van Balmoral (gelegen in Abersheenshire ) is 243 km2 groot en in dit gebied zijn een aantal kleine dorpen waarvan er twee volledig bevolkt worden door het eigen personeel van de koningin, nu dus de koning. Ze hebben 50 voltijdse medewerkers die voor het huis, en de dieren zorgen en tussen de 50-100 deeltijd werknemers die vooral werken als de familie aanwezig is.
Prins Albert en koningin Victoria besloten in 1848 na een bezoek aan dit landgoed hier een huis te huren. Dat beviel zo goed dat ze het huis kochten en Prins Albert begon toen met het plannen van een nieuw huis op 100 meter afstand van het oude 16e-eeuwse huis. Victoria legde de eerste steen op 28 sept. 1853 en drie jaar later was het voltooid. Samen met Sandringham House in Nordfolk Engeland is dit privé-bezit van de koninklijke familie en maakt geen deel uit van het koninklijke erfgoed.

Middels een Nederlandse audiogids kregen we een rondleiding. Leuk detail is dat het op Balmoral waar het vroegere huis stond de koudste plek is in Schotland en dat het zelfs in de zomer ‘s nachts kan vriezen. Omdat het eigenlijk maar 3 mnd groeiseizoen is moet er hard gewerkt worden om voldoende kruiden, groenten en bloemen te kweken voor augustus als de familie daar hun vakantie door komt brengen. Een flink karwei dus. Als je door de tuinen wandelt dan snap je wel waarom met name Elisabeth en Charles zo graag op Balmoral vertoeven. Het is er prachtig. In het kasteel zagen we een overzicht middels foto’s vanaf Victoria, het was verboden om binnen foto’s te maken maar heel veel krijg je ook niet te zien. Opvallend was wel dat er nergens een foto van Prinses Diana te zien was terwijl ze toch deel uitmaakt van de geschiedenis. Na nog een bezoekje aan de koninklijke giftshop en een drankje op het terras zijn we terug gewandeld naar de camper. Inmiddels stond de parkeerplaats vol en waren wij voor de grote drukte weer weg. Leuk om het gezien te hebben.

Via weer een mooie landelijke route reden wij naar het natuurgebied Burn O’Vat voor een wandeling. Ongeveer 16.000 jaar geleden was het gebied bedekt met gletsjerijs. Toen de ijskap begon te smelten door opwarming kwam er een vloedgolf aan rotsen en keien met het smeltwater mee. Men vermoedt dat een rots, afkomstig van de smeltwaterstroom, vast kwam te zitten in een kleine holte op de rivierbedding waardoor er kleine stroompjes in een spiraalvormige beweging omheen stroomde. Deze zorgde ervoor dat het bed onder de rots erodeerde waardoor er een kuil ontstond. De kuil staat plaatselijk bekend als ‘The Vat ‘en is 18 m breed en 13 m hoog.

Na de wandeling reden we naar onze eindbestemming Aberdeen met bedoeling hier twee dagen te blijven. Nu was ons door een paar Schotten al gezegd dat als je al in Edinburg bent geweest je in Aberdeen teleurgesteld zult worden en net zo was het, we reden dwars door de stad naar de boulevard waar je mag overnachten. We gaan er verder ook geen woorden aan vuil maken, maar wij vonden het dus niet de moeite om daar te blijven en zijn een kilometer of 15 naar een CP gereden in een natuurgebied midden in de duinen. Even struinen door de duinen en dan lekker relaxen.

De aanvullende foto's tot 9 juni 2023 staan op ons Fotoboek