Van Wolfshagen naar Hannoversch Münden is slechts een kattensprong van nog geen 40 km, ook als je eerst tussendoor nog even naar de grote stad (Kassel) rijdt om daar boodschappen te doen. We staan op het terrein van de lokale roeivereniging, die op hun terrein ook een camping hebben ingericht voor bezoekende verenigingen, maar als je tevoren even belt mag je er ook als niet-roeier staan.

Hannoversch Münden ligt aan de samenloop van twee rivieren, de Werra en de Fulda, die na hun samensmelting verder gaan als de Weser. Deze ligging heeft de stad geen windeieren gelegd: door een natuurlijke rotsblokkade in de Werra, moesten schepen hun lading via de stad overbrengen op een ander schip omdat doorvaren onmogelijk was. De goederen werden dus tijdelijk even in de stad opgestapeld. In Nederland kennen we dit ‘stapelrecht’ ook en steden, die dat hadden, voeren er wel bij. Je ziet het nu nog terug in de huizen in de binnenstad: groot, natuurlijk allemaal vakwerkhuizen en bovendien groot in aantal, namelijk ruim 700 op dit moment. De oude stad had een stadsmuur van 1,7 km lengte en 5 meter hoog, versterkt met 26 torens, maar helaas zijn er daar maar een paar van overgebleven.
‘s Middags lopen wij van onze stek naar de oude stad voor een stadswandeling van een paar kilometer.
Als eerste komen we de Obertor tegen, een ronde stadstoren. Opmerkelijk vonden we het opschrift op een plaquette aan deze toren: vertaald stond er “Wij bidden om vergeving en vrede. Velen zwegen toen onze Joodse medeburgers hun rechten werden ontnomen, gemeden, verdreven, gefolterd, gedeporteerd en vermoord werden. Wij bidden om moed opdat we niet weer zwijgen als mensen om ons heen gediscrimineerd worden.”


Na een paar honderd meter komen we bij de Kronenturm die in de middeleeuwen als gevangenentoren werd gebruikt en waarvan de officiele naam de Fengenturm is, maar de bevolking noemde de toren naar de naastgelegen Herberg Zur Krone.


We slenteren verder over de stadswallen (nu plantsoen) en komen uit bij het Welfenkasteel, dat in 1560 volledig door brand is verwoest en is herbouwd in de stijl van de zogenaamde Weser-renaissance; het is nu als cultuur-historisch museum in gebruik. Ons sprak het kasteel niet zo aan, maar wel de huizen in de onmiddellijke omgeving. Het waren daar nog de aloude straatjes en de vakwerkhuizen, die hier stelselmatig per verdieping een handbreedte uitsteken, lijken dan sterk voorover te hellen.


We lopen verder door de smalle straatjes en komen uit bij de Oude Brug over de Werra aan de noordzijde van de stad. Deze brug is één van de oudste in Duitsland en zijn oorsprong wordt geschat op 1250. Vroeger was de brug verrijkt met torentjes en luifels, maar die moesten aan het eind van de 18e eeuw wijken voor de grotere goederenwagens die van deze brug gebruik maakten op hun route tussen Hannover en Kassel. In 1986 is de brug volledig gerestaureerd en is nu alleen nog toegankelijk voor fietsers en voetgangers.

We steken de brug over en lopen het eiland op dat midden in de Werra ligt en als beeldentuin is ingericht maar net daarvoor passeren we een meer dan levensgroot beeld van Dr. Eisenbart. Eisenbart was een oogarts, chirurgijn annex kwalkzalver uit het eind van de 17e, begin 18e eeuw en was gespecialiseerd in de behandeling van staar, tandsteenchirurgie en de behandeling van botbreuken. Hij trok met een groep van straatmuzikanten, artiesten en harlekijnen door Duitsland. Deze groep zorgde voor een carnaval-achtige sfeer terwijl Eisenbarth zijn vak uitoefende. Het spektakel trok grote menigten, en de luide muziek en feestvreugde hielpen de kreten van pijn van zijn patiënten te overstemmen.


We gaan weer over de brug terug en lopen de stad weer in, ditmaal over de grootste winkelstraat naar het stadhuis. Dit historische gebouw is een van de belangrijkste exemplaren van de Weser-renaissance. Tegenwoordig is het de administratieve zetel van de burgermeester en herbergt het onder meer de burgerlijke stand en het toeristenbureau. Het pand is rijkelijk versierd/

We laten het stadhuis achter ons en lopen verder richting de kerk. Ondertussen passeren we een terras en we strijken daar neer voor een aantal versnaperingen.

De driebeukige hallenkerk, gewijd aan St. Blasius, staat midden in de oude stad, omringd door historische huizen. Rond 1000 stond er een kleine vierkante kapel die in de twee eeuwen daarna voortdurend werd uitgebreid. De huidige kerk werd in twee bouwperioden verwezenlijkt: van 1260 tot 1280 en van 1487 tot 1519. De kerk is vanaf 1540 protestants. Van de oorpronkelijke inrichting is niet veel meer over. Wel bewaard gebleven is het doopvont dat uit 1392 stamt.


We gaan nu zigzaggend weer langzaam terug naar onze plek aan de Fulda.

De volgende dag maken we een fietstocht, hoofdzakelijk langs de Werra en daarom vrij van grote beklimmingen. Het landschap zelf is prachtig, maar helaas voerde de route ons door dorpjes waar we nergens een kop koffie of iets dergelijks konden krijgen, daarom niet getreurd, op water en brood kun je ook de wereld bekijken.